شهید مطهری افشاگر توطئه تاویل "ظاهر" دیانت به "بطن" الحاد و مادیت بضمیمه نقدی از استاد شهید بر "اسلام شناسی" دکتر شریعتی صفحه 17

... و چنین است که اصل «تزکیه» (به معنای تطهیر و تهذیب مداوم آلایشها و آلودگیها، تصحیح مستمر کژیها و ناراستیها، ترمیم فرورفتگیها، زدودن پی در پی زنگارهای مادیت که بر آئینه جان انسان می نشیند و تا عمق فطرت و ژرفای نهاد رسوخ می کند، تراشیدن دمادم قشر سیاه و سیاه زایی که ذهن و قلب را می پوشاند و مانع رسیدن انوار تابناک حقیقت بدان می گردد، سوزاندن دائمی ریشه های بیماریهای ملکی که بدرون و باطن فرد و جمع رخنه کرده و پوچ و پوک و تباه و فاسد و فرسوده شان می سازد، یعنی همان «پاکسازی» که شریط لازم و لاینفک «بازسازی»، و «کمال پذیری» است و عامل تداوم رشد و رویایی و باروری و تجدید حیات پیکری که بدلیل آلودگی و فساد درونی، میرفت که یکسره، طراوت و شادابی حیات و حرکت خویش را از دست داده و به حضیض نابودی درغلطد) بصورت یک ضرورت حیاتی و همیشگی در جهت تداوم و تسریع حرکت تعالی جویانه و حق گرایانه انسان، مطرح می گردد.(1)

و از همین جا، و براساس همین ضرورت است که «تزکیه»، بعنوان بعدی از ابعاد رسالت الهی، نه تنها در دستور کار پیامبر گرامی اسلام (ص) قرار دارد که پس از آن حضرت نیز، در حوزه مسئولیت خطیر ائمه طاهرین (ع) و همچنین فقهای عدول و علمای عامل صالح مخلص که وارثان انبیاء و جانشینان امام (ع) در عصر پرخطر غیبت اند، قرار می گیرد.

آیه شریفه ای که پیش از این بدان اشارت رفت، با ترسیم موضع و موقف تزکیه در خط سیر تربیتی پیامبر، می آموزد که چگونه بایستی با تلاش در جهت علاج و اصلاح زمینه باطنی انسانها، زمینه را برای احیاء حیات طیبه و پی ریزی مدینه فاضله الهی فراهم ساخت.

***

گفتیم که اصل اصیل و اساسی «تزکیه»، به دلیل ضرورت همیشگی آن، نه تنها در دستور کار رسول گرامی اسلام (ص)، که در حوزه مسئولیت الهی تمامی کسانی که